طاعات وعبادات شما قبول درگاه حق
روزها می آیند وعمر سپری میشود امید فرج آقا هرروز را به شوق دیدار ورهبر مولا وعده دیدار میدهیم
خدایا اگر دیدگان ما را توفیق دیدار چهره مولا نیست به این دیدگان توفیق توبه ولذت اشک مناجات بده
یا رب ! چه گویمت که عشق تو در پیچ و خمهای زندگی آمیخته است ؛
یا رب ! آنکس را که تو در ابتلاء اندازی ، آرامشی او را حاصل نباید مگر به نجوای با تو :
اَلا بِذِکرِ الله تِطمَئِن القُلوب
یا رب ! چه شیرین است غمی که برای توست در شهر علی ابن موسی الرضا علیه السّلام
یا رب ! صبر را در کنار دل به همسایگی برگزیدم ، اِنَّ اللهَ مَعَ الصّابِرين
یا رب ! آنانکه لذّت محبت عشق تو چشیدند ، بیقرار تو گشتند ، حمد و ثنایشان ،
قیام و قعودشان بهر توست . مهرشان زمهر توست رُحَماءٌ بَينَهُم
هر دم که نفسی تازه کنند مهر تو را خواستارند اِذا ذُکِرَاللهَ وَ حَلَت قُلُوبَهُم ،
هر سپیده ای را چشم نگشایند مگر به جمال محبوب اَللهُ نُورُ السَّمواتِ وَ الاَرض ،
توشه طریق منزل دوست بر می گزینند بلکه برسند به ساحل امید مَقامٍ مَحمُودا ،
یا رب ! امواج خروشان دریای پر تلاطم را هر روز فزونتر از روز دیگرش با دیده منت پاس می دارند.
یا رب ! سیاهی دیو شب را به پاسبانی ملکوتیان درگاهت ، به تسبیح دلدادگان به نجوای همّ و غمشان به سرازیری قطرات روح بخششان ، امید بخش عفوشان ، مستور بودن سیّئاتشان را به انتظار
لطف کریمانه ات نشسته اند .
معبودا ! لذت عفو تو بر گدایان کویت برق امیدی است در دل تاریک ظُلُماتٌ اِلَی النّوُر ،
یا رب ! نوری که زعشق تو برخاست انتهایی برایش متصور نیست اَعظَمُ دَرَجَهٍ عِندَالله ،
اُولئِکَ هُمُ المُفلِحوُن ،
ایدل که در تمنای وصال معبود نشسته ای ، دانی که چقدر گناه داری ؟
اَللهُ غَفوُرً رَحيم
﴿ قال رسول الله صل الله عليه وآله و سلّم ﴾
﴿مَن اَعطی لِساناً ذاکِراً فَقَد اعطی خَیرُ الدُنیا وَ الاخِرَه﴾
برگی ازخاطرات طلبگی درمشهد
بسم الله الرحمن الرحیم
زلال وحی
محمد جواد پناهی طوسی:
نگذاریم قرآن به فراموشی سپرده شود.
محمد جواد پناهی طوسی متولد سال 1344 دانش آموخته علوم قرآن و حدیث از دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد است. او قرائت قرآن را از 7 سالگی شروع کرده و رتبه های متعددی را در این زمینه کسب کرده است. که شامل نفر اول مسابقات دانش آموزی و دانشجویی کل کشور (1357)، نفر اول مسابقات دانش آموزی مقاطع چهارم دبیرستان کل کشور(1362)، نفر اول جوانان هلال احمر کشور(1363)، نفر اول مسابقات بسیج نیروهای نظامی کشور(1363)، نفر اول مسابقات کشوری اوقاف(1368)، نفر اول هفتمین دوره مسابقات بین المللی تهران(1368)، نفر اول مسابقات بین المللی سوریه(1369) و نفر اول دومین جشنوراه کشوری دعا، تواشیح، ابتهال در رشته دعاخوانی است. او به کشورهای زیادی از جمله عربستان، سوریه، لبنان، پاکستان، کویت، چین، بنگلادش، امارات، آفریقای جنوبی، ترکیه، انگلستان، ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، هلند، قبرس و آلمان برای تلاوت کلام وحی سفر کرده است.
پناهی در مورد وضعیت قرآنی کشورمان در مقایسه با سایر کشورهای مسلمان می گوید: « نسبت به کشورهای دیگر مسلمان اگر به لحاظ کمّیت بخواهیم حساب کنیم، مقام اول را کشور ما دارد، بخصوص در زمینه قرائت. اما از لحاظ کیفی، در زمینه قرائت، به عقیده من کشور ما پس از کشور مصر است و البته در زمینه حفظ هم چیزی از کشورهای دیگر کم نداریم تا جایی که شاید حافظان کشور ما به لحاظ صوت و تجوید از کشورهای دیگر هم بهتر باشند. اما شاید به لحاظ کمّیت، تعداد برخی از حافظان در کشورهای دیگر از ما بیشتر باشد.»
اما در گفتگو با برخی از جوانان قرآنی، با گلایه هایی مواجه می شویم که در کشور به جامعه قرآنی خیلی توجه نمی شود. پناهی در این مورد می گوید: « تا حدودی این مطلب درست است و انتظارها آن طور که باید برآورده نشده است و آن فضایی که انتظار بوده به لحاظ فرهنگ اسلامی کشورمان ایجاد شود، به وجود نیامده و چهره های قرانی خیلی مورد توجه نیستند.»
از پناهی می پرسم آموزش قرآن را هم دنبال می کند که می گوید: « بله، جلسات زیادی در سطح مشهد دارم، دارالقرآن، سجادیه و... محل آموزش قرآن است و البته مدرس تربیت مدرس قرآن کریم مشهد هستم و آموزش قرآن را به این شکل دنبال می کنم.»
اما پس از گذشت سال های زیادی از فعالیت های قرآنی در کشورمان، آیا شیوه های جدیدی برای قرائت ارائه شده است؟
پناهی می گوید : « نه متأسفانه، روش جدیدی ارائه نشده و حتی در مسابقات هم این دنبال نمی شود. در حال حاضر هم مسابقات قرآنی شکل و روال گذشته را ندارد، نه به لحاظ جوایز و نه به لحاظ خدمات رفت و آمد قاریان و علاقه مندان به قرآن برای حضور در محل مسابقات. به همین دلیل، انگیزه ها بسیار کم شده و علاقه هایی که در گذشته دیده می شد، به نوعی کم رنگ شده اند.
در حالی که تأکید می کنم برای ورزشکاران در کشور ما امکانات مهیاتر از شخصیت های قرآنی است. من از همین فضا استفاده می کنم و از مسئوولان می خواهم اعتبار بیشتری برای مباحث قرآنی در نظر بگیرند، زیرا معنویات و توجه به قرآن می تواند زندگی انسان ها را متحول کند و نباید بگذاریم قرآن به ورطه فراموشی سپرده شود.»
چه کنیم تا بیشتر با قرآن مانوس شویم ؟!
قرآن وحی واعجاز الهی است که با زبان عربی توسط فرشته های امین خدا ،جبرییل ،لوح محفوظ وقلب وزبان پیامبر اکرم صل الله علیه اجمالا وتفصیلا در مدت 23سال نارل شد وکاتبان وحافظان وحی به تواتر آیات را نقل نموده اند.
قرآن کتابی است که در امواج کوتاه وبلند خود بزرگترین رازها ،واسرارها ،هدایت ها وشیواترین راه سعادت را نهفته دارد .چراغ هدایتی که برای انسان همیشه منور است .گنجی است که تمامی ندارد ، شمعی است که خاموشی ندارد ودریایی است که ژرفایش دست نیافتنی است . همگام با تحولات روحی ،روانی پاسخ های مناسبی برای نیاز انسان دارد .تنها معجزه ی ابدی خاتمیت ،سفره ی همیشه گسترده از حقایق ازل تا ابد است.
انسان به عنوان موجودی با فرهنگ برای حفظ روابط اجتماعی ازطزیق افکار واحساسات وارزش ها ، هنجارهای اجتماعی را شکل میدهد وبر حسب آن پدیده، نظام اجتماعی را سامان می بخشد، اما گاه دراین جوامع بشری شاهد نزول افکار واحساسات وارزش ها ، افکاری درگرداب انحرافات اخلاقی واجتماعی بوده ایم ،مهم ترین دلایل آن دوری از قرآن ومفاهیم گرانقدر ارزش هاست ،ارزش به معنای مطلوبیت است بنابراین مطلوبیت هر مکتب وهر جامعه متفارت است.
یکی از عوامل دوری از مطلوبیت وارزش ها ،دوری از قرآن است . مهمترین نشا نه های دوری از قرآن ،ترک تلاوت ، گوش نسپاردن به آیات قرآن ، حفظ نکردن ،تدبر نکردن وعدم اهتمام به عمل به قرآن است .
رفت روگنبد زرد طلا تا بر فراز سرای آسمانی ملک پا سبان آسمان امامت ولایت با نفمه های آسمانیش به ستایش بنشیند .
امام رضا من نا لایق را همچون ابا صلت ونجوای کنندگان ملکوتیت پذیرا باش
ارادتمند درگاه تو
مولای من بیا 
بيا كه بىتو نه سحر را لطافتى است و نه صبح را صداقتى؛ كه سحر به شبنم لطف تو بيدار مىشود و صبح به سلام تو از جا بر مىخيزد.
بيا كه بىتو آينهها، زنگار غربت گرفتهاند و قطار آشنايىها، فرياد غريبى مىكشد، هيچ كس حريم اطلسىها را پاس نمىدارد و بر داغ لالهها مرهم نمىگذارد. بيا كه بىتو قنوت شاخهها، اجابتى جز غروب تلخ خزان ندارد.
بيا كه بىتو كدام دست مهر، سرشك غم از ديدگان يتيمان بر مىگيرد؟ و كجاست آغوش مهربانى كه دلهاى زخمى را به ضيافت ابريشمى بخواند.
بيا كه بىتو آسمان دلم اسير تيرگى هاست و هرگز ستاره اميد در برج اقبال، رحل خوش بختى نمىافكند.
اى آبِ آب، رودخانهها عطش ديدار تو را دارند و در بستر انتظار به سوى درياى ظهور تو شتاباناند.
قامتى به استوارى كوه، دلى به بىكرانگى دريا، طراوتى به لطافت سبزينهها، سينهاى به فراخى آسمانها و صميميتى به گرمى خورشيد بايد تا تو را خواند و كاروان دلها را به منزلگاه اميد كشاند. اين همه را كه اندكى بيش نيست، از دل شكستهترين منتظران تاريخ دريغ مدار، كه ظهور تو اجابت دعاى ماست.